ESKİ ÇAĞDA İMPARATORLUKLARIN YAHUDİ POLİTİKASI: SİYASİ VE DİNİ UNSURLAR BAĞLAMINDA BİR DEĞERLENDİRME
Author :
Abstract
Mezopotamya, Demir Çağında yani MÖ 1. binin ilk yarısında önce Asurlular, sonrasında ise Babillilerin egemenliğine sahne olmuştur. Yeni Asur ve Yeni Babil imparatorlukları olarak adlandırılan bu devletler, tamamen din-siyaset eksenli sömürüye dayanan politikaları ile bölgenin en kudretli devletleri haline gelmişlerdi. Yönetim mekanizması açısında pek de farklı olmayan bu iki güç, bünyelerinde pek çok halkı barındırmaktaydılar. Bunlar arasında varlıkları MÖ 2. binyıla kadar giden Yahudiler müstesna bir yer tutar. Yahudi toplulukları, başta Asurlular ve Babilliler tarafından olmak üzere tarih boyunca birçok sürgüne maruz bırakılmış, sürgün dönemlerinde güç koşullarla karşılaşmıştır. Asur ve Babil imparatorluklarının uyguladığı bu sürgün politikası İsrâiloğulları üzerinde derin izler bırakmış, Yahudi kimliğinin oluşmasında önemli bir rol oynamıştır. Yahudilere karşı uygulanan sürgün ve baskı politikası daha sonra Önasya’da Asur ve Babil’in yerini alacak Roma imparatorluğu zamanında da artarak devam etmiştir. Yahudi tarihini İbrahim Peygamberden başlayarak ele alan bu çalışma, Asur, Babil ve Roma imparatorluklarının Yahudilere karşı başta sürgün olmak üzere uyguladığı baskı yöntemlerinin siyasi ve dini unsurlar bağlamında ele almayı amaçlamıştır. Çalışmada sürgün sonrası Yahudilerin farklı coğrafyalardaki mücadeleleri, kültürel dirençleri ve ritüelleri çoğunlukla yazılı belgeler üzerinden analiz edilmektedir. Bu belgeler çalışmaya kaynak teşkil etmesi bakımından tartışmaya açık olsa da yaşamı sürgünlerle özdeşleşmiş Yahudiler için tartışmasız bir öneme sahiptir. Yahudi tarihini sürgün perspektifinde ele alan bu çalışma, Babil sürgünü başta olmak üzere Yahudi kimliğinin oluşmasında etkili olan faktörlere ve sürgünlerin görünen-görünmeyen nedenlerine açıklık getirmeyi amaçlamaktadır.
Keywords
Abstract
During the Iron Age, that is, in the first half of the first millennium BCE, Mesopotamia successively came under the domination of the Assyrians and, subsequently, the Babylonians. These polities, referred to as the Neo-Assyrian and Neo-Babylonian Empires, emerged as the most powerful states of the region through policies of exploitation fundamentally grounded in the interrelation of religion and politics. Administratively, the two empires displayed few structural differences and incorporated a wide variety of peoples within their territories. Among these groups, the Jews—whose presence in the region can be traced back to the second millennium BCE—occupied a distinctive position. Throughout history, Jewish communities were repeatedly subjected to deportations, most notably under the Assyrians and Babylonians, and endured severe hardships during these periods of exile. The deportation policies implemented by these empires left profound and enduring effects upon the Israelites, playing a decisive role in the formation of Jewish identity. The practices of deportation and oppression directed against the Jews were later perpetuated and even intensified under the Roman Empire, which succeeded Assyria and Babylonia in the Ancient Near East.
This study, which situates Jewish history beginning with the patriarch Abraham, aims to examine the measures of oppression—chiefly exile—employed by the Assyrian, Babylonian, and Roman empires, within both political and religious contexts. Furthermore, it investigates the struggles, cultural resilience, and ritual practices of the Jews in various geographical settings following exile, primarily through the analysis of written sources. Although these sources remain subject to scholarly debate, they are of indisputable importance for a people whose historical experience has become inextricably bound with exile. This study examines Jewish history from the perspective of exile, aiming to elucidate both the visible and invisible causes of the exiles—particularly the Babylonian Exile—and the factors that influenced the formation of Jewish identity.
